Δευτέρα, 6 Απριλίου 2009

Ήμασταν, μια γενιά σε "αναμονή"...















H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Περάσαμε την παιδική μας ηλικία
περιμένοντας.

Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.

Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.

Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους.
Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης».
Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά
Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ.
Καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα.
Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και ξύλο και είχαν κοφτερές γωνίες.


Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.

Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες
κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρακαι μόνο τότε ανακαλύπταμε οτι
είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα.
Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..
Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους.
Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει.

Τότε δεν υπήρχαν κινητά.


Σ
πάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους»
Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα.
Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα..

Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου.


Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι.
Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο.
Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας
δεν έπαθε τίποτα.
Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν
πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι..

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet.

Εμείς είχαμε φίλους.


Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε.
Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία.

Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας.

Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.
Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου.
Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους
πάνω στη βρύση.
Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα.

Φανταστείτε το!

Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο!

Χωρίς κανέναν υπεύθυνο!

Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση.
Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη.
Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι..

Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία
χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ..
Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά.

Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία,επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και...
Ωριμάσαμε.















Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια!
Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...


Υ.Γ εστάλει στο e-mail μου.
Τα σχόλια δικά σας...

13 σχόλια:

  1. Αχ! Πρωτόπλαστε... τί μου θύμισες!!! Ναι, είχα την τύχη να μεγαλώσω σαν παιδί! Να γυρνάω από το σχολείο, να πετώ την τσάντα και χωρίς κανένα ραντεβού να πηγαίνω με όλα τα παιδιά από την γειτονιά στην αλάνα για να παίξουμε! Και το βράδυ;... χαχαχα... χανόμασταν και μας φώναζαν οι μαμάδες από τα μπαλκόνια σε μια προσπάθεια να μας μαζέψουν στο σπίτι! Τέλεια χρόνια που δυστυχώς δεν θα ζήσουν τα τωρινά παιδιά! Πιστεύω πως είμασταν η τελευταία γενιά που το έζησε! Φανταστική ανάρτηση! Φιλιά πολλά πολλά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. eirini ,
    Σαν να σε έχω σε εικόνα μπροστά μου τώρα.
    Εκείνο το κοριτσάκι που έτρεχε η μυτούλα του μόνιμα...και κάθε απόγευμα στην αλάνα κρατούσε στο χεράκι του ψωμί με ζάχαρη και έτρωγε..(συνταγή Αχτίδας)

    Αξέχαστη εποχή...πόσο αθώα ήταν όλα!

    Καλό βράδυ να έχεις!
    Σε ευχαριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ακριβώς γι'αυτό επιβιώσαμε, γιατί είχαμε φίλους και πέτρες και χώμα και ...χρόνο.Παρ'όλα αυτά ας μην απελπιζόμαστε.Κάθε γενιά, αν μου επιτρέπετε, έχει τον τρόπο να διεκδικεί και τελικά να κερδίζει τη θέση της σ'αυτόν τον κόσμο.Ελπίζω πραγματικά πως θα το καταφέρουν και τα δικά μας τα παιδιά..Καλό βραδάκι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Carpe diem ,

    Σοφή η άποψή σου και με βρίσκεις απόλυτα συμφωνο με αυτή.

    Όχι,δεν πρέπει να απελπιζόμαστε αλλά να,οι σκέψεις μας απλα γυρνούν καμια φορά στις παλιές μας εποχές.

    Όμορφη να είναι η ημέρα σου!
    Σε ευχαριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πρωτόπλαστε, εγώ είμαι! Το παιδί με το γρατζουνισμένο γόνατο, με θυμάσαι;
    Ακόμα έχω σημάδια από κάθε φορά που έπεσα, αλλά σηκώθηκα ξανά...
    Ίσως αυτή να ήταν η μεγαλύτερη τύχη μας, σηκωνόμασταν ξανά και ξανά...

    Δίπλα μου κοιμάται ο νεογέννητος γιος μου και νοιώθω τόσες τύψεις που δε θα τα ζήσει όλα αυτά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλλιόπη,

    Καλώς ήρθες!

    "Ίσως αυτή να ήταν η μεγαλύτερη τύχη μας, σηκωνόμασταν ξανά και ξανά... "

    Να το διδάξεις στον γιό σου αυτό!
    Θα σου ελαφρύνει τις "τύψεις"

    Να σου ζήσει!!!

    Καλή Κυριακή να έχεις!
    Σε ευχαριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. εγω ειμαι πιο ''παλια'' απο σενα. μεγαλωσα σαν παιδι και επειδη εχω την τυχη να ζω σε χωριο, ετσι μεγαλωσαν και τα παιδια μου. τρωγοντας χωματα, παιζοντας κρυφτο,κλπ, κι ας ειναι κατα μια 10ετια μικροτερα απο σενα. τωρα ομως, δυστυχως, βλεπω τα παιδακια, που τα εχουν φορτωσει με τοσα πολλα οι γονεις τους, [αγγλικα, μουσικη, γυμναστηριο, κλπ], που δεν εχουν χρονο, ουτε να ανασανουν. στις πολεις, ειδικα, φοβουνται να τα αφησουν να κυκλοφορησουν μονα τους. κρυβονται πολλοι κινδυνοι.οποτε δεν μπορουν να χαρουν σαν παιδια. καλο βραδυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Χαίρομαι που έζησα αυτή τη γλυκιά εποχή, Πρωτόπλαστε...

    μακάρι να μπορούσα να κάνουν το ίδιο και τα παιδιά μου...

    Να εισαι καλα κ να περασεις ομορφα στις γιορτες!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Εφη,

    Καλώς ήρθες!

    Η κοινωνία ειναι σε εξέλιξη και δυστυχώς πάνω σε αυτή είναι και η μόρφωση των παιδιών σήμερα...για να μπορούν να επιβιώσουν στο μέλλον τους.
    Λέω δυστυχώς γιατι,με αυτη τη μόρφωση της εξέλιξης...μένουν πίσω και χάνονται σιγα σιγά βασικά στοιχεία μόρφωσης όπως έθιμα , θρησκεία κ.λ.π...
    Αν θυμάσαι...το μάθημα των θρησκευτικών και την απόφαση να το καταργήσουν απο τις αίθουσες διδασκαλίας...
    Πόσα ακόμη θα καταργηθούν...

    Να είσαι καλά που πέρασες!
    Καλό βράδυ να έχεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Christine, the Elf ,

    Καλώς ήρθες!

    Και εγω χάρηκα που την έζησα...και λυπάμαι που δεν έζησα και λίγο πιο πρίν ακόμη.

    Τα παιδιά θα μεγαλώσουν στην δική τους εποχή και δεν νομίζω θα ειναι ευκολο να καταλάβουν πως ήταν η δική μας...

    Να είσαι καλά και να περάσεις και εσύ όμορφα!
    Σε ευχαριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Πέρασα να κάνω λίγο κούνια και να ευχηθώ..Καλή Ανάσταση

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Carpe diem,

    Χαίρομαι και εκτιμώ που το νιώθεις αυτό εδώ.

    Καλή Ανάσταση να έχουμε!
    Σε ευχαριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Τί μου θύμισες τώρα να ΄ξερες...
    Και δεν έννοω μόνο αναμνήσεις απο τη δική μου παιδική ηλικία..
    Να΄σαι καλα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Protoplastos

Protoplastos
Προβολή Πλήρους Προφίλ

Απο την κυρία Evelina

Απο την κυρία Evelina
Τιμή μου και την ευχαριστώ ιδιαίτερα (clik επάνω στην εικόνα)

Απο την blogger Εvelina

Απο την blogger Εvelina
Την ευχαριστώ για την τιμή (Clik επάνω στην εικόνα)

Απο την blogger Νεφέλη

Απο την blogger Νεφέλη
Την ευχαριστώ για την προτίμησή της (πατώντας πάνω στο βραβείο σας μεταφέρει στο ιστολόγιό της)

Απο την blogger Ερατώ

Απο την blogger Ερατώ
Το εκτιμώ και την ευχαριστώ! . . (πατώντας πάνω στο βραβείο σας μεταφέρει στο ιστολόγιό της )
Related Posts with Thumbnails